Υπ. Εργασίας και «συνεταιριστικές επιχειρήσεις»: από επιχειρηματικές προτάσεις καλά πάμε…

Καλές και οι ΚΟΙΝΣΕΠ…

Αλλά τι θα λέγατε να συζητήσουμε για τον κατώτατο μισθό, τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και την πλήρη απασχόληση;

 

Το Υπουργείο Εργασίας διοργανώνει την 1η Έκθεση Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας (Κ.ΑΛ.Ο.). Καλό… και «που είναι το κακό» θα πει κάποιος; Πράγματι, ελλείψει εναλλακτικής κάποιος κόσμος όντως καταφεύγει στις ΚΟΙΝΣΕΠ και σε παρόμοιας μορφής συνεταιριστικά εγχειρήματα από ανάγκη ή πίστη σε μια μικρή βελτίωση της κατάστασής του και δεν μπορεί να κατηγορηθεί για αυτό.

Την ίδια στιγμή ξέρουμε πολύ καλά ότι για πολλούς άλλους, συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης, η πολιτική της Συνεταιριστικής Οικονομίας και των ΚΟΙΝΣΕΠ είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία πλήρους παραγκωνισμού των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και των ζητημάτων απασχόλησης – ανεργίας. Εκεί λοιπόν που έχουμε εργαζομένους/ες που δεν την παλεύουν με τίποτα με τη δουλειά και τις απολαβές τους, εκεί που έχουμε ανέργους που ψάχνουν δουλειά, εκεί που έχουμε απολυμένους, ξαφνικά δεν τα έχουμε όλα αυτά και εμφανιζόμαστε όλοι/ες σαν υποψήφιοι επιχειρηματίες-συνεργάτες. Και εξίσου ξαφνικά η κυβέρνηση παύει να ευθύνεται γιατί πλέον απέναντι της δεν έχει εργαζόμενους αλλά παράγοντες της «κοινωνικής οικονομίας». Δεν είναι τυχαίο ότι όταν οι εργαζόμενοι του Hot Spot της Μόρια διεκδίκησαν τον περασμένο Μάρτιο την ανανέωση των συμβάσεών τους, η κυβέρνηση τους απάντησε να ιδρύσουν ΚΟΙΝΣΕΠ!

Τι έρχεται να μας πει λοιπόν το Υπουργείο Εργασίας και η κ. Ράνια Αντωνοπούλου με αυτήν την Έκθεση;

Ότι το να ανοίξει ο καθένας ή η κάθε μία την δικιά του Συνεταιριστική Επιχείρηση είναι η απάντηση στην αποκτηνωμένη αγορά εργασίας και στο αδιέξοδο που βιώνουν οι νέοι άνθρωποι μέσα σε αυτήν;

Το πρόβλημα είναι πως η κυβέρνηση εμπαίζει εμάς και χιλιάδες ανθρώπους στην ηλικία μας. Δηλώσεις σαν την παρακάτω μόνο ως ειρωνεία μπορούμε να τις εκλάβουμε.

 «Στις επιχειρήσεις αυτές στρέφονται πλέον όλο και περισσότεροι νέοι σε μια προσπάθεια να αποφύγουν την εργασιακή ζούγκλα»  Ράνια Αντωνοπούλου, ραδιόφωνο 24/7, 29/10/2017

Το ακούσαμε και αυτό.

Η αναπληρώτρια υπουργός του Υπουργείου Εργασίας παραδέχεται ότι επικρατεί «εργασιακή ζούγκλα». Προσέξτε. Δεν το λέει ούτε ο περιπτεράς ούτε ο ταξιτζής. Το λέει μέλος της ηγεσίας του Υπουργείου, που έχει το μαχαίρι και το πεπόνι σαν να λέμε.

Προφανώς και επικρατεί εργασιακή ζούγκλα: σε μια αγορά εργασίας που οι κατώτατοι μισθοί είναι στα 420 και 490 ευρώ καθαρά για την πλήρη απασχόληση, που η μερική απασχόληση αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο έναντι της πλήρους, που κυριαρχούν η μαύρη και η ανασφάλιστη εργασία, που ανακυκλώνονται κανονικά και με το νόμο οι εργαζόμενοι σε ετήσια βάση χωρίς να παίρνουν ούτε τις πενιχρές αποζημιώσεις απόλυσης, που κόσμος σκοτώνεται εν ώρα εργασίας για 300 και 400 ευρώ. Ναι πρόκειται για μια κανονική ζούγκλα!

Τι θα λέγατε λοιπόν εσείς εκεί στο Υπουργείο Εργασίας να αλλάξετε αυτήν την «ζούγκλα»;

Δεν θέλουμε ούτε προτάσεις επιχειρηματικότητας ούτε επιδοτήσεις ούτε επιχορηγήσεις για να απασχολήσουμε το πρώτο μας εργαζόμενο ούτε τίποτα από όλα αυτά.

«Δίνεται, έτσι, η δυνατότητα σε ανέργους και εργαζόμενους να συνεργαστούν και να δημιουργήσουν οι ίδιοι έναν φορέα που θα εξασφαλίζει το βιοπορισμό τους, με θετικό αντίκτυπο στην κοινωνία» από δήλωση Ράνιας Αντωνοπούλου

Πρέπει να σταματήσετε να αντιμετωπίζετε τις  χιλιάδες ανέργων ή χαμηλόμισθων νέων εργαζομένων ως οιονεί επιχειρηματίες και ίσως θα έπρεπε να αρχίσετε να τους αντιμετωπίζετε ως αυτό που είναι: άνεργοι και άνεργες, εργαζόμενοι part-time των 200 και 300 ευρώ, εργαζόμενοι και εργαζόμενες που παίρνουν τον κατώτατο μισθό που δεν φτάνει ούτε για ζήτω κλπ.

Μια παρένθεση! Θέσεις εργασίας και «κοινωνική οικονομία»

Το Υπουργείο αξιώνει να παρουσιάσει ως ρεαλιστική πρόταση μείωσης της ανεργίας τα εγχειρήματα Κ.ΑΛ.Ο. Για να έχουμε μια εικόνα λίγο από τα νούμερα, η καθαρή ανεργία του 21,1 % (όχι δηλαδή ο πραγματικός δείκτης ανεργίας που συμπεριλαμβάνει και κόσμο που υποαπασχολείται χωρίς την θέλησή του), αντιστοιχεί σε 1.016.571 ανέργους/ες, ενώ σύμφωνα με στοιχεία του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, το 42,1% των νέων 20-24 ετών και το 30,1 των νέων 25-29 ετών είναι άνεργοι/ες. Οι ΚΟΙΝΣΕΠ όπως είπαμε και πιο πάνω είναι μια διέξοδος για κάποιο κόσμο. Από πού και ως που όμως οι  «273 νέοι Φορείς Κοινωνικής Οικονομίας»  και οι άλλοι 247 που επανεγγράφηκαν στα μητρώα από τις αρχές του 2017 διαμορφώνουν την οποιαδήποτε αξιόλογη τάση αύξησης της απασχόλησης; Ειδικά όταν μιλάμε για μικρές επιχειρήσεις στην συντριπτική πλειοψηφία με πολύ λίγους εργαζομένους. Ή μήπως αυτή θα προκύψει συνδυαστικά με το πρόγραμμα 20.000 ωφελούμενων ανέργων που ετοιμάζει η Υπουργός Ε. Αχτσιόγλου για μέσα στο Νοέμβρη, ένα παλιάς κοπής πρόγραμμα «επιδότησης εργασίας» για 18 μήνες; Μάλλον έχει πολύ λίγο νόημα να μιλάμε στα σοβαρά για τα παραπάνω ως πολιτικές κατά της ανεργίας και υπέρ της αξιοπρεπούς εργασίας στο σήμερα.

Να μιλήσουμε, λοιπόν, για κάτι που έχει νόημα.

Να μιλήσουμε επιτέλους για την αύξηση του κατώτατου μισθού. Για την επαναφορά της ισχύος των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.  Για την μόνιμη και σταθερή εργασία.

Δεν θέλουμε να ακούσουμε επιχειρηματικές προτάσεις, δεν θέλουμε να κάνουμε business έστω και με κοινωνικό προφίλ, ούτε μας εμπνέει ένα αφήγημα που λέει ότι «ο καλός και ο δημιουργικός δεν χάνονται». Έχουμε πολλούς αξιόλογους και δημιουργικότατους φίλους που δεν μπορούν να βγάλουν το μήνα με το μισθό τους, που περνάνε από την δουλειά στην ανεργία και πάλι από την αρχή.

Απαιτούμε να ξηλωθεί επιτέλους αυτή η ξεφτίλα που επικρατεί στην αγορά εργασίας. Αυτό που θέλουμε είναι να εργαστούμε και να μπορούμε να ζήσουμε από την εργασία μας, να μην μας πληρώνουν με μισθούς χαρτζιλίκια, να μην αναγκαζόμαστε να ζούμε ακόμα με την οικονομική βοήθεια των γονιών μας, να μην μας απολύουν όποτε τους καπνίσει, να μην μας αντιμετωπίζουν σαν «μερικώς εργαζόμενους» με «μερικό μισθό» για «μερική δουλειά».  Και αυτό κύριοι του Υπουργείου Εργασίας θα σήμαινε συγκεκριμένα πράγματα από την πλευρά σας:

1. Να γίνει άμεση αύξηση του κατώτατου μισθού και να κατοχυρωθεί ενιαίος κατώτατος μισθός χωρίς ηλικιακή ή άλλη διάκριση.

2. Να προωθηθεί η πλήρης απασχόληση με αντίμετρα εις βάρος των εργοδοτών που επιλέγουν συστηματικά τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου και μερικής απασχόλησης

3. Να κατοχυρωθεί εκ νέου η δύναμη των κλαδικών συμβάσεων για να σταματήσει το πάρτυ των εργοδοσιών σε χώρους όπως το λιανικό εμπόριο και ο επισιτισμός.

4. Να καταργηθούν διατάξεις ανακύκλωσης των εργαζομένων όπως το πρώτο δοκιμαστικό έτος στις αορίστου χρόνου συμβάσεις (μνημόνιο 1 – rings a bell;)

5. Να ανοίξουν πραγματικές θέσεις εργασίας, με σταθερότητα και καθαρή μισθοδοσία, ούτε επιδοτήσεις μισθών, ούτε θέσεις ωφελούμενων για 12 και 18 μήνες όπως ετοιμάζει η κ. Αχτσιόγλου συνεχίζοντας την λογική της «επιδότησης της εργασίας» και μάλιστα προβλέποντας και μερική απασχόλησή των ωφελούμενων σε αντίθεση με παλιότερα προγράμματα!

Μην κρύβεστε πίσω από το δάχτυλό σας.

Εσείς συνεχίζετε να θεσμοθετείτε και να νομιμοποιείτε την συνεχή υποταγή στις δεσμεύσεις που πηγάζουν από τα μνημόνια και την εργασιακή ζούγκλα.

Μην απευθύνεστε λοιπόν μαζικά στο νέο κόσμο που έχει απογοητευτεί από το δυσμενές καθεστώς στην αγορά εργασίας με τέτοιες προτάσεις. Μην τις παρουσιάζετε ως την απάντηση στην ανεργία και το brain drain. Γιατί δεν είναι. Μην μιλάτε σαν εξωτερικός παρατηρητής ως προς την αγορά εργασίας, λες και δεν μπορείτε να επέμβετε για να αλλάξετε τα πράγματα, λες και δεν είστε κυβέρνηση. Γιατί αυτό είναι τουλάχιστον προκλητικό.

Η αγορά εργασίας είναι ζούγκλα. Το σημερινό κατάντημα όμως είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πραγμάτων που και η τωρινή κυβέρνηση και άλλοι μαζί έχουν ψηφίσει και εφαρμόζουν. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν ευθύνες απέναντι ειδικά στην γενιά των ανθρώπων που μπαίνει τώρα ή έχει λίγα χρόνια στην αγορά εργασίας. Ευθύνες της τωρινής κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης που «οδύρεται» για την «γενιά των 360 ευρώ», την ίδια στιγμή που μαζί με την κυβέρνηση βαράει το ίδιο βιολί: Μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος και αθλιότητα.

Τι είναι “ΚΑΛΟ”;

Δεν είναι πάντως ούτε το εφικτό, για να μην χαλάσουμε τις διαθέσεις των δανειστών, ούτε το ενδεδειγμένο για να σας λένε μπράβο οι διάφοροι τεχνοκράτες που σας επισκέπτονται στα γραφεία της κυβέρνησης. Δεν είναι το τί μπορεί να ψευτογίνει μέσα στα μνημόνια. Δεν είναι το πώς μπορεί να την περνάνε καλύτερα κάποιες εκατοντάδες κόσμου.  Δεν είναι οι διάφορες εκδοχές του από το «ολότελα καλή και η Παναγιώταινα».

Είναι το να μπορούμε όλοι και όλες εμείς να εργαζόμαστε και να μπορούμε να ζήσουμε από αυτό. Με μισθό, δικαιώματα, αξιοπρέπεια. Αυτό είναι… ΚΑΛΟ!