Ένας χρόνος (και κάτι) σε ένα call center | Ιστορίες Για Αγρίους

Ας το να γνωστοποιηθεί!
  • 125
  •  
  •  
  •  
  •  
    125
    Shares

Ιστορίες για Αγρίους

Ένας χρόνος (και κάτι) μέσα σε ένα call center

Δουλεύοντας για ένα χρόνο (και κάτι) μέσα σε ένα call center βιώνει και βλέπει κανείς γύρω του μια σειρά από πράγματα που επιβεβαιώνουν την φήμη τους ως εργασιακών κάτεργων

Τα παρακάτω αφηγείται ο φίλος της πρωτοβουλίας, Α. Π. , που για ευνόητους λόγους θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του. Για περισσότερες πληροφορίες, διευκρινήσεις σε σχέση με τις πραγματικές ιστορίες ή ανώνυμες καταγγελίες από εργασιακούς χώρους που αναρτούμε στο site επικοινωνήστε με την πρωτοβουλία

Πριν μερικά χρόνια

είχα και εγώ την «ευκαιρία» να εργαστώ σε μια εταιρεία προώθησης μέσω τηλεφωνικών κλήσεων. Αναφέρομαι στα σε όλους μας πια γνωστά call center. Το συγκεκριμένο που εργαζόμουν εγώ είχε τα γραφεία του στην περιοχή του Κεραμεικού.

Χωρίς να έχω καμία ιδέα για το τι πρόκειται να συναντήσω σε αυτόν το χώρο δουλειάς, έπειτα από  μια αποστολή του βιογραφικού μου, ήρθε και η συνέντευξη.

Βαδίζοντας εντελώς σε άγνωστα λημέρια (με μόνο σκοπό και κίνητρο το οικονομικό σε αυτή την δύσκολη περίοδο ,όπως το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού αυτής της χώρας), έφτασε η ώρα για την συνέντευξη.

Ο άνθρωπος της εταιρείας που είχα απέναντι μου, σου  έδινε την εντύπωση ότι πρόκειται για μια τεραστία επαγγελματική ευκαιρία και ότι, αν αναλογιστεί κάνεις και  την συγκύρια της εποχής, θα έπρεπε να βάλω τα  δυνατά μου, για να πάρω την δουλειά.

Μόλις μέσα σε λίγες ώρες από την συνέντευξη (μου έκανε μεγάλη εντύπωση  το ποσό γρήγορα πήραν  την απόφαση να με προσλάβουν), επικοινώνησαν και μου  ανακοίνωσαν ότι από εκείνη την στιγμή ήμουν μέλος της εταιρείας. Αργότερα βεβαία, δουλεύοντας, αντιλήφθηκα πολύ καλά ότι αυτός ο κλάδος αρέσκεται  στο να ανακυκλώνει το προσωπικό του πολύ συχνά.

Ας δούμε λίγο το προφίλ του ανθρώπινου δυναμικού της εταιρείας

Από την μια  απαρτίζεται από τους υπευθύνους ομάδων του κάθε τμήματος, που ήταν επιφορτισμένοι για να βγει το αποτέλεσμα στο τέλος της μέρας  και κατ’  επέκταση το κέρδος του  επιχειρηματία που δεν δίσταζε να εκμεταλλευτεί τις ανάγκες της νέας γενιάς και όχι μόνο για να αποκομίσει, πιστέψτε με αρκετά λεφτά.

Αν μπορούσα  να  περιγράψω αυτούς τους ανθρώπους με λίγες λέξεις, θα τους περιέγραφα  υποταγμένους  επί το πλείστον στις εντολές του αφεντικού τους. Άνθρωποι ορκισμένοι να παίξουν τον ρολό που τους έχει ανατεθεί όσο γίνεται καλύτερα, όχι βέβαια  για να βοηθήσουν  τους εργαζομένους να βελτιώσουν την απόδοση τους, αλλά για να προασπίσουν τη θέση εργασίας τους και το οικονομικό συμφέρον του εργοδότη ,αφήνοντας στην εξώπορτα τις οποίες ανθρώπινες ευαισθησίες μπορεί να είχαν. Δυστυχώς δεν έλειψαν περιστατικά σε συναδέλφους , προσβολής της προσωπικότητας  τους  με αρκετά έντονο τρόπο κάποιες  φορές.

Από την άλλη έχουμε τους εργαζόμενους που είναι στα τηλέφωνα, μιλάμε στην πλειοψηφία για ηλικίες 20-28 ετών (πιθανόν εύκολα διαχειρίσιμος κόσμος για  την εργοδοσία, λόγω της έλλειψης εργασιακής εμπειρίας), και αρκετοί θα έλεγα άνθρωποι άνω των  40 ετών, επί το πλείστον μονογονεϊκές οικογένειες (για ευνόητους λογούς).

Στην εταιρεία κυριαρχούσαν στην κυριολεξία οι ατομικές συμβάσεις

με τους  εργαζομένους να δουλεύουν οι περισσότεροι έξι ώρες (400,00 ευρώ), αρκετοί τέσσερις ώρες (200,00 ευρώ) και ελάχιστοι πλήρες ωράριο, συνήθως παλιά μισθολόγια (750,00), δηλαδή μεγάλοι εργαζόμενοι με προϋπηρεσία χρόνων. Βέβαια πριν φύγω είχε αρχίσει η εταιρεία να κάνει  εκκαθάριση σε κάποια από τα παλιά μισθολόγια (εκεί που κατάντησε η αποζημίωση απόλυσης, έγινε «βούτυρο στο ψωμί» των εργοδοτών για τέτοιες κινήσεις).

Δεν θα μπορούσαν  να λείπουν βέβαια οι υπερωρίες (κακοπληρωμένες) ή και η  δουλειά  το Σάββατο (κάτι που μια περίοδο γινόταν πολύ συχνά), με αιτιολογία του τύπου π.χ. δεν πήγες καλά με την απόδοση  σου σήμερα, όποτε οφείλεις να καθίσεις όσο χρειαστεί να αυξήσεις την παραγωγικότητα σου, και κατά συνέπεια  το κέρδος του αφεντικό σου (μην σε πληρώνουμε και  τσάμπα τόσα λεφτά!).

Έχει ενδιαφέρον να αναφερθεί ότι λίγο πριν το δημοψήφισμα

έγινε τροποποίηση των συμβάσεων, χωρίς  καμία ενημέρωση  ,από την μια μέρα στην άλλη και δίχως να υπάρχει ο χρόνος και η  δυνατότητα να διαβάσουμε τους όρους της σύμβασης ,πριν τη υπογραφή της. Η αιτιολογία που δόθηκε ήταν ότι δεν ξέρουμε (φοβόμαστε  λέω εγώ) τι θα βγάλει το δημοψήφισμα και ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μειωθεί ο κύκλος  εργασιών της εταιρείας και έτσι «αναγκαζόμαστε» να προβούμε σε αυτή την κίνηση.

Οι απολύσεις  ήταν ένα πολύ συχνό  φαινόμενο, κάθε εβδομάδα θα έλεγα.
Τα  πράγματα όμως  ήταν πολύ απλά, κυνικά και ψυχρά  για την εργοδοσία.
Αν κάποιος δεν ήταν  παραγωγικός από τρείς μέχρι πέντε μέρες  στο καθημερινό στόχο (επί το πλείστον ανέφικτοι στόχοι ), απολύεται  χωρίς καμία σκέψη και συζήτηση. Η όλη διαδικασία γινόταν με τον πλέον  χειριστικό τρόπο στον κάθε εργαζόμενο (ρίχνοντας την ευθύνη της απόλυσης στον εργαζόμενο), με ότι αυτό συνεπάγεται για την ψυχολογία και το ηθικό του εργαζομένου στην επομένη συνέντευξη που θα κληθεί να συμμετάσχει, σε ένα τόσο άσχημο εργασιακό περιβάλλον στην χωρά και με την ανεργία σε τόσο υψηλή επίπεδα.

Θεωρώ ότι έχει αξία να αναφερθεί, ένα αφήγημα που άκουγες πολύ συχνά να λέγεται. Το οποίο αναφέρει ότι ο ιδιοκτήτης της εταιρείας ξεκίνησε από υπάλληλος σε call center και επειδή ήταν άξιος εργατικός, και κάλος στην δουλεία του, κατάφερε κάποια στιγμή να αποκτήσει την δίκια του εταιρεία. Εύκολα ο καθένας μας αντιλαμβάνεται όλες αυτές οι εξυπνάδες των εργοδοτών που αποσκοπούν.

Δυστυχώς  οι εταιρείες αυτές που δημιουργήθηκαν κατά την διάρκεια της κρίσης αρκετές από αυτές, με τις συνθήκες  εργασίας που όλοι ξέρουμε, αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, και αυτό σίγουρα δεν βοήθα τους εργαζόμενους να έχουν ένα βιοτικό επίπεδο, που τους αξίζει και μια καθημερινότητα με αξιοπρέπεια και ελεύθερο χρόνο.